...and it did

When the routine bites hard
And ambitions are low
And the resentment rides high
But emotions wont grow
And were changing our ways,
Taking different roads
Then love, love will tear us apart again

Why is the bedroom so cold
Turned away on your side?
Is my timing that flawed,
Our respect run so dry?
Yet theres still this appeal
That weve kept through our lives
Love, love will tear us apart again

Do you cry out in your sleep
All my failings expose?
Get a taste in my mouth
As desperation takes hold
Is it something so good
Just cant function no more?
When love, love will tear us apart again

Έσβησαν τα όνειρα, έσβησαν
έγινε πρωί
άνοιξε την πόρτα, άνοιξε
ήλιος να με δει

ήρθες και στο δρόμο μου
φώτισε ο ουρανός
να η καρδιά μου πέταξε
κόκκινος χαρταετός

σ' έχω ανάγκη σαν παιδί
μη μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί

άψυχα κορμιά στα χέρια μου
άχρηστα κλειδιά
δε μου μένει τίποτα
τίποτα δε μου φτάνει πια

έλα ας περπατήσουμε
μακριά απ' το θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε
έχουμε όλο τον καιρό

σ' έχω ανάγκη σαν παιδί..

single

And look at me without you
I'm quite proud of myself
I feel reckless, clumsy
Like I'm making a mistake
A really big mistake

Μικρή βόλτα, μεγάλη αγκαλιά

Αργά το απόγευμα με πήρες τηλέφωνο να πάμε βόλτα σαν αυτές που μας αρέσουν. Μπυρίτσα στο χέρι και βουρρρρ για τον βράχο του Αρείου Πάγου. Ξέρεις πως όταν έχω πολλά στο μυαλό μου θέλω να πηγαίνω εκεί. Στο τηλέφωνο με άκουσες και με κατάλαβες. Δεν είπες τίποτα γι΄ αυτό απλά πρότεινες να πάμε. Με ξέρεις καλά και μ΄αρέσει αυτό. Είσαι ένα από τα αστεράκια μου. Από εκείνα που μου δίνουν μια μεγάλη αγκαλία χωρίς να την ζητήσω. Το ξέρεις από πριν οτι την έχω ανάγκη.
Βρεθήκαμε Σύνταγμα, μου κράτησες το χέρι και με ένα τόσο μεγάλο χαμόγελο μου είπες "Μπυρίτσα και βράχο ε γκομενάκι;". Πόσο γελάω όταν με φωνάζεις έτσι. Περπατήσαμε την Μητροπόλεως, βγήκαμε Πλάκα.
-Πείνασα αλλά νηστεύω ρε συ, σου είπα.
-Θα πάρουμε και πατατόπιτες τότε, ναι;
-Okay, Παίρνω τις πατατόπιτες, παίρνεις τα μπυρόνια.
Πολύ βάλσαμο ρε συ οι πατατόπιτες. Τις κατεβάσαμε σε χρόνο dt. Βράδιασε. Άρχισε να κάνει λίγο ψύχρα και δεν έβαλες ζεστό jacket. Δεν παραπονέθηκες.Έλα προχώραααα, μου είπες και με τράβηξες...
-Έφερα και το νέο μου i-pod. Χωράει 4.500 τραγούδια
-E, θα μας φτάσουν
Φτάσαμε στον βράχο. Πάντα μου αρέσει να πηγαίνω εκεί. Είχα να πάω πολύ καιρό. Δεν το είχα ανάγκη. Καθήσαμε, έβγαλες το i-pod και μου έδωσες το ένα ακουστικό. Άνοιξα τις μπύρες για να μη χαλάσεις τα όμορφα νυχάκια σου. Είχε κόσμο πάλι. Μ΄αρέσει όταν έχει κόσμο εκεί. Είναι από τα μέρη που όσο κόσμο και να έχει μπορείς άνετα να είσαι ΚΑΙ μόνος. Αυτή τη φορά όμως ήθελα παρέα. Φωτοφράφισα τον βράχο της Ακρόπολης. Χωρίς φλας να φωτίζεται το μνημείο και ο βράχος. Οι σκιές των παιδιών που ήταν πιο πέρα αποτυπώνονταν σαν φιγούρες χορευτών. Μου άρεσε.
Σου ζητώ αν έχεις ένα τραγούδι που ήθελα να ακούσω.... Το είχες!!!!!!


Αργά το απογευμα με πήρες τηλέφωνο. 'Hμουν ξαπλωμένος στον καναπέ και λαγοκοιμόμουν. Με άκουσες, σε άκουσα. Κλείσαμε. Έτσι απλά. Σα να μη τρέχει τίποτα αλλά σα να τρέχουν πολλά.

"please listen to the man who said that it could be the two of us"

Καληνύχτα γιατί ξέρω οτι δεν θα σου την πω αλλιώς

τελείωσε με, αποτελείωσε με, μπορείς

Επιστρέφω από Κηφισιά με τον ηλεκτρικό...γεμάτο κόσμο. Να! μία άδεια θέση...εννοείται οτι προλαβαίνω και κάθομαι..τόσα χρόνια στίβο(ταχύτητες 100μ.- 100μ. μετ΄ εμποδίων -150μ. και σκυταλοδρομία). Τα πόδια μου ακόμα βαστάνε τελικά παρά τα 34 μου -σε ένα μήνα λέμε- χρόνια.
Στην πρώτη στάση επιβιβάζεται ενας γνωστός μου και αρχίζουμε τα "που χάθηκες, πως περνάς, έχω καιρό να σε δω, να πάμε για καφέ" και περνάει κάπως υποφερτά η ώρα εκεί μέσα στο βαγόνι-κελί (στιβαγμένος ο κόσμος σαν τα κοτόπουλα, κανονικά όμως). Από πάνω μου ένας νεαρός (λέμε τώρα) έχει το μισό πουκάμισο έξω από το παντελόνι και διακρίνεται ανετότατα η κοιλία του, ψιλοβρωμάει έχω την εντύπωση αλλά δεν ξέρω αν είναι από εκείνον ή είναι γενικότερα μέσα από το βαγόνι. Το Rexona εδώ δεν κάνει δουλειά, τσεκαρισμένο. Ο απέναντι μου κατεβαίνει και πιάνω τη θέση για τον γνωστό μου, ο οποίος και κάθεται και συνεχίζουμε να μιλάμε (εγώ έχω ακόμα τον νεαρό από πάνω μου). Τελικά σε πόση ώρα θα φτάσω κέντρο; Είναι η μυρωδιά (ναι, την μπόχα εννοώ) του βαγονιού ή το τρένο όντως είναι τόσο μα τόσο αργό σε σημείο σαδιστικό. Κατά κακή μου Τύχη ο γνωστός μου κατεβαίνει σε μία από τις επόμενες στάσεις. Και ναι, ο νεαρός με τα έξω-πουκάμισα κάθεται ακριβώς απέναντι μου....πάλι κερδίσαμε (Χριστίνα σε θυμάμαι).
Ο τύπος αρχίζει και με κοιτάει..εγώ κρύβομαι κάτω από τα γυαλιά ηλίου. Δεν δίνω σημασία και για να μη δώσω κανένα δικαίωμα έχω στρέψει το κεφάλι μου προς το παράθυρο και κοιτάω έξω (δεν έχει και τίποτα να δω μη φανταστείς). Σκέφτομαι τα δικά μου, κάνω διαλόγους, μαλώνω, τα ξαναβρίσκω.
Πλησιάζει η στάση που θα κατέβω και νιώθω ανακούφιση που θα τελειώσει το μαρτύριο....
Ο τύπος όμως μου κρατούσε έκπληξη...ανοίγει απαθέστατος το στόμα του και κάνει έναν βόθρο ΝΑ!

με αποτελείωσε...


καμία σχέση με τη μικρή Στέλλα

my new "κόλλημα"

Did you see me coming?
Was I that obvious
For all of a sudden
There were just two of us

You don't have to be in Who's Who
to know what's what
You don't have to be a high flier
to catch your slot
The night we met was cold and wet
I needed a drink or two
I saw you standing there and I knew
I'd like to be loved by you

Did you see me coming?
Was I that obvious
For all of a sudden
There were just two of us

You don't have to be what's what
to know who's who
You don't need the DNA
to find the proof
Then and there my life made sense
You were the evidence

Did you see me coming?
Was I that obvious
For all of a sudden
There were just two of us

Did you see me coming
I thought I'd have to make
All of the running
I was all yours to take...

I'm not superstitious
Or really religious
Just to thyself be true
But now I think I'm starting
to believe in fate
Because it delivered you...

Did you see me coming?
Was I that obvious
For all of a sudden
There were just two of us

Did you see me coming?
I thought I'd have to make
All of the running
I was all yours to take

Did you see me coming?
Was I that obvious
For all of a sudden
There were just the two of us

all coming back to me

Τρομερή εμπειρία...μετά από έναν ολόκληρο χρόνο είπα να κάνω ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, όπου έμενα τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια. Έφτασα αργά το βράδυ και δεν την είδα και πολύ καλά. Βλέπεις, ήρθε η κολλητή και με πήρε από τον Σταθμό και με πήγε σπίτι μέσω περιφερειακού. Θυμήθηκα τις βόλτες που κάναμε με πολύ μπλα μπλα (Σ'αγαπώ κολλητή...το ξέρεις).
Αυτές τις μέρες θα κάνω εξόρμηση...κανονικά λέμε! Τόσα άτομα να δω, τόσες φάτσες που δεν ξεχνιούνται. Βέβαια λείπει μία λατρεία μου μεγάλη. Μας την πήρε το μαγευτικό Dubai(που κατά τα λεγόμενα της μόνο μαγευτικό δεν είναι).
Από αύριο θα μείνω στο σπίτι της...αραχτός και ολομόναχος. Όλες οι μέρες γεμάτες καφέδες και συναντήσεις με φίλους. ΤΟ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΞΑΝΑΛΕΜΕ!!!
Αγαπώ την Θεσσαλονίκη, αγαπώ και την Αθήνα όμως.
...είμαι κουρασμένος τελικά και θα την πέσω, αν και ήθελα να συναντήσω κάποια παιδιά που με περίμεναν έξω στα γνωστά μέρη. Θα Σκαρλετιάσω μάλλον...αύριο είναι μιά άλλη μέρα, θα δω τι θα κάνω (κάτι τέτοιο τελοσπάντων).

άντε νανάκια τώρα!..και χωρίς φωτογραφία γιατί δεν είμαι στο πι-σι μου(καταλαβαίνεις)